“ZIARNO”

To tam byliśmy. To tam poprzez trawy
patrzyliśmy w niebo. Dzięcioł przeleciał
i cień przeleciał jakby dla zabawy
wniknął gdzie dziupla lub gdzie dziura krecia

Byliśmy gdzie mech gdzie puszcza. Jej oczy
patrzyły na nas prześwitami nieba
Co strach w nas rozdarł ten widok zjednoczył
on jeden tego co będzie się nie bał

I cień zaszumiał powstał jakby z mogił
powstańczych w które las się zakorzenił
bo już już trzeba bo już nasze drogi
bez dwóch przy sobie nasyconych cieni

Więc my dopóki pomimo i choćby
braliśmy w dłonie jak kwiatów naręcze
te stygnące chwile więdnące prośby
ciężko i gorzko podnosząc się z klęczek

I wzięliśmy swą tęsknotę jak ziarno
w mech wetknęliśmy by stała się runem
Może skiełkuje aż gwiazdą polarną
lub tylko gorzkim następnym piołunem…

“ZASTYGŁ LAS”

Jeszcze cień nie zdążył się zwinąć
w rulon kory, w owal nory lisiej
jeszcze trawa ciekła wilczą śliną
promień słońca, choć już przepadł, tlił się

Jeszcze zapach nie zdążył się wśliznąć
w sam dech lasu i w tajemni głębię
ruch się jeszcze nie zasklepił blizną
drżał listeczkiem na brzozie i dębie

Ptak nie zdążył jeszcze zamknąć dzioba
grzyb odnaleźć więcej miejsca w runie
dudek sobie samemu spodobać
pająk brzdęknąć komarem na strunie

Jeszcze we mchu, zdumiona stonoga
nogi unieść nie zdążyła jednej
szpon bielika, jeszcze tkwił w ostrogach
zastygł słuch na sarniej straży przedniej

Gdy ja wszedłem, do tej swojej puszczy
w ten swój las, który na mnie czekał
z sosny płatek bursztynem się złuszczył
coś mnie tchnęło. To… boża powieka…

“PORADY”

Na starej sośnie cień zachwyca.
To z drzewa cieni tak żywica.

Zdrap ptasim piórkiem trochę cieni.
Będzie się cień w słoiku mienił.

I jeszcze dłonią zapach nawiej,
ten, co jest w brzozie, we mchu, w trawie…

A jak koloru ci potrzeba,
weź go z motyla, z rosy, z drzewa…

Posmakuj woni, smakuj zapach,
co na przyrody ścieżkach, mapach…

Posmakuj woń kocanki z piasku
i skosztuj z ważki nieco blasku.

Opuszkiem palców zmroku dotknij,
stań się świetlikiem wśród paprotni.

Wchłoń w siebie wiatr otchłannym wdechem,
o ściany lasu zadzwoń echem.

Z poranka upij mgiełki nieco,
a szybciej smugi dnia się zlecą.

Po burzy śmiało wejdź w kałużę,
pozostań w niej o chwilę dłużej.

Zmarszczy cię wiatr, spopieli obłok,
śmierć cię nie pozna. Przejdzie obok…