77

WIOSENNY SPACER JERZEGO BINKOWSKIEGO

Ciała nasze niesie czas – czytamy w wierszu „Wiosenny spacer”, jednym z moich ulubionych z tomu 77 Jerzego Binkowskiego.
Wers składa się z siedmiu zgłosek i śpiewa. Bo przy wszystkim innym, co w poezji Jerzego Binkowskiego jest niezwykłe, zdarza się i to, że to nie tylko są wiersze, ale też … pieśni.
Jerzy Binkowski śpiewa pieśń o sobie; o Sobie owszem z wolna odchodzącym, lecz w tym sformułowaniu zbawienne jest to „z wolna”. To „z wolna” jest ukrytym aspektem poetyckiej, raz krótszej, raz dłuższej, frazy Jerzego Binkowskiego, a jednocześnie już widocznym aspektem jego życiowej i poetyckiej postawy.
Życie, zdaje się mówić Poeta, jest tak piękne, że pośpiech byłby grzechem; o, tak, Autor na pewno myśli właśnie tak, jest wszak poetą religijnym, konfesyjnym, pokornym, a cisza jego wierszy bierze się z Obecności. Jerzy Binkowski nie chce przeszkadzać Bogu być. Nie przygląda się Bogu z niedowierzaniem; przygląda się sobie – szczęśliwy, że obok jest Bóg; Bóg i Miłość chętnie pisana, i słusznie, wielką literą. Cała ta nieskończoność rozpina się u Jerzego Binkowskiego albo między niebem a ziemią, albo między niebem, którym jest żona, a ziemią, którą jest ścieżka z chłopcem mówiącym „dzień dobry panu”; to piękna scena:

chłopiec był nieznany; był nieznany, dopóki nie powiedział czegokolwiek. Czegokolwiek? Nie mówmy tak – nie myślmy tak. U Jerzego Binkowskiego nie ma ani ziarna „czegokolwiek”; wszystko jest Czymś; I także to „dzień dobry panu” jest czymś nagle istotnym. Oto chłopiec przed chwilą nieznany, w okamgnieniu staje się znany, okamgnienie to tyle, co nic, tymczasem tu staje się przemianą; to częste w poezji zjawisko: z niczego staje się coś; tu na kilku poziomach – jeden to chwila, niewinny przebłysk czasu, który poniósł nas całkiem daleko, a drugi to potęga słowa; chłopiec wypowiada trzy najprostsze słowa, w poezji zawsze sekretne, zawsze większe niż mogą się wydawać, zawsze ujmujące, a tu jeszcze ujmujące być może sens naszego życia: dzień, dobry, ktoś. Słowa, jakie by nie były, dostojne czy niskie, ujmują sens życia człowieka, jak człowiek ujmuje jabłko: sięga po nie i jabłko już jest w dłoni, która tyle w życiu widziała; tyle w życiu widziała, ale tego jabłka, tej chwill, jeszcze nie; wszystko w życiu nieustannie jest nowe, jak w wierszu Jerzego Binkowskiego świeże truskawki. To pewnie jeden z głębszych sensów naszego życia. I wobec niego Jerzy Binkowski nie przechodzi, nie umie przechodzić obojętnie.
Człowiek bez słowa jakie wiedzie życie? Upada i gnije. A jabiko bez człowieka jakie? Upada I …

U Jerzego Binkowskiego nic nie upada.

Krzysztof Bielecki